Cogne december 2011
Donderdag  22/12: Aalst – Cogne
Op de nationale stakingsdag vertrekken we richting Italië. We nemen het zekere voor het onzekere en vertrekken om kwart na 5 zodat we België uit zijn voor er piketten kunnen opdoemen op de snelwegen, je weet maar nooit. We verliezen een half uurtje in Luxemburg, een combinatie van ochtendspits en een wagen over de kop in Berchem net voor het tankstation. We laten het niet aan ons hart komen want we hebben de ganse dag om in Cogne te geraken. Voor de rest verloopt alles trouwens vrij vlot zodat we om 12 uur al de Formule 1 van Pontarlier passeren en ook in Zwitserland zijn er geen problemen op de regen na. Het regent namelijk al de ganse dag, soms zeer weinig, op andere plaatsen wat meer maar hier valt het hemelwater met bakken uit de lucht. Gelukkig mindert het wat als we in Martigny richting tunnel opdraaien en hogerop wordt er gewisseld voor motsneeuw en sneeuw. Eens door de tunnel is er nog steeds een weinig motsneeuw maar als we 500 meter gezakt zijn zitten we keurig in het zonnetje, zoals het hoort in Italië, maar dit hadden we toch niet verwacht na 9 uur in dit somber weer. Heel veel volk op de been in Aosta want iedereen wil het beste van zichzelf geven en lekker koken met kerstavond zodat één en ander aangekocht moet worden.  Ook wij doen al een aantal aankopen in de gros-cidac want die zal gesloten zijn als we terugkeren maar eerst kuieren we wat door de straten van onze favoriete bergbestemming, het is namelijk nog maar kwart voor 3 in de namiddag als we onze wagen parkeren. Rond zeven uur rijden we naar Gimillan en ook hier, net zoals in Aosta waar het 10° was in de late namiddag, vriest het niet zodat mijn ijsklimdagje serieus in het gedrang komt. Morgen contacteer ik Albino Savin, een lokale berggids, om te vragen wat hij er van denkt. Darma is zeer blij om ons terug te zien, wij ook trouwens, en na een lekkere espresso begeven we ons naar onze vaste kamer 303, het was namelijk een vermoeiende dag al zaten we bijna de ganse tijd in de auto.
Vrijdag 23/12: Cogne – Lillaz – Cogne
We blijven lekker tot half negen in ons bed en onder een stralende zon gaan we ontbijten. Het heeft deze nacht niet eens gevroren hier op 1785m en ik voel de bui al hangen als ik Albino bel. Hij zegt dat deze die nu in dit weer gaan ijsklimmen complete zotten zijn. Hij is een 60-jarige berggids met tal van eerstbeklimmingen hier op het ijs. Wie ben ik om dat in twijfel te trekken. Voor morgen wordt er trouwens foehn verwacht zodat mijn laatste sprankeltje hoop met dit ochtendzonnetje wegsmelt. Geen probleem, het is nog altijd beter dat het te warm is met een stralende zon dan wanneer je niet buiten kan van het gure weer. Om 10 uur vertrekken we naar Lillaz met de auto en beginnen met een verkenning naar de cascata Lillaz om te zien dat er in deze waterval nog een gat is van zeker 10 vierkante meter waar het water uit gutst. Hier is nog aardig wat werk voor de vriezeman. We vervolgen met een wandeling naar Valeille maar er is praktisch nog nergens gespoord in de diepsneeuw zodat we de zijkant nemen van de loipen en zo tot aan de eerst brug in de vallei geraken. We worden stil van al deze winterpracht en besluiten om hier onze picknick te nuttigen onder de helblauwe hemel. Daarna trekken we verder over een verlaten loipe richting wagen en nadat we nog wat foto’s genomen hebben rijden we naar Cogne. In bar licone, die nu een veredelde pizzeria geworden is en 90% van zijn charme is kwijtgespeeld, zien we albino en hij bevestigt mij nogmaals dat dit een uitzonderlijke winter is en dat er de komende dagen van ijsklimmen in normale omstandigheden geen sprake is. Het moet eerst enkele dagen echt doorvriezen en dat zal voor kerstmis al niet gebeuren. Dit geeft mij een reden te meer om het weer de komende weken in de gaten te houden en in januari nog eens terug te komen met Erik. Bij valavond spoelen we deze kleine ontgoocheling door met een fles prosecco en het verrukkelijke avondmaal in Albergo Belvedere doet de rest. Dit was een zalige eerste dag hier in het grote paradijs.
Zaterdag 24/12: Cogne
’s Nachts word ik wakker van de wind die rondom het hotel loeit, de foehn is duidelijk gearriveerd en als Jeannique in de ochtend de luiken opent kijken we met verstomming naar buiten. Alles zit potdicht, het sneeuwt en de wind blaast je bijna van het terras. Er was een korte storing voorspeld maar we hadden niet verwacht dat ze van deze orde zou zijn. Dit is een goede reden voor Jeannique om zich een uurtje te laten verwennen in het relaxatiecentrum van het hotel. In de late voormiddag komt ze als een herborene terug op de kamer. Wat later vertrekken we te voet naar Cogne want ook al is er nog een sterke wind, de zon is terug van de partij en we kunnen niet blijven stilzitten. We eten wat, kuieren wat rond en drinken een kop lekkere chocomelk, eigenlijk meer chocoladecrème. Iets na vieren trekken we terug naar boven want we willen voor donker terug aan het hotel zijn. De wind is nog steeds zeer strak en het is berenkoud in het aangezicht. Alvorens we gaan eten drinken we in de bar een aperitiefje en daarna schuiven we aan voor het kerstdiner. We beginnen met carpaccio, gevolgd door risotto met blauwe schimmelkaas van Aosta met peer en als hoofdgerecht escalope belvedere met verse tomaat. Als nagerecht worden we taart gevuld met appels en vanille geserveerd. Met een voldaan gevoel en een overvolle maag kruipen we in ons bed…
Zondag 25/12: Cogne – Valnontey – Besançon
We slapen terug lekker tot half negen. Na het ontbijt nemen we afscheid van Darma en co en hopen beiden dat we elkaar in januari terug zien, hopelijk vriest het nu enkele dagen, weken want voor de watervallen is er nog werk aan de winkel. Vandaag zijn de weergoden alvast goed begonnen want het is in Gimillan -7° en in Valnontey -12. Het pad is goed begaanbaar en gespoord met een mini-tractor. Het eerste wat opvalt is hoe weinig ijs er nog maar is aan Thoule, welke ik al 2 keer beklom. Nu zou het zeker geen sinecure zijn om door het gordijn te raken want bijna overal is het nog open op een paar smalle stroken na. Ook verder in de vallei zie je watervallen die nog zeer “magertjes” uitvallen in vergelijking met vroeger en wat ook opvalt: er zijn geen ijsklimmers of toch wel, welgeteld 4 zien we er op de ganse dag en dit op een bar koude zondag. We stappen door tot aan de Patry die blijkbaar toch goed gevormd is alsook Valmiana en sentiero die troll. Op de terugtocht eten we een broodje aan het gehucht Vermiana en hopen dat de vos onze restjes snel vindt. Na nog een lekkere choco in bar Lauson vertrekken we richting Besançon. In eerste instantie is het niet zo makkelijk om een benzinestation te vinden dat open is. Uiteindelijk tanken we vlak tegen Martigny in het tankstation van het warenhuis COOP waar we bediend worden door twee supervriendelijke jonge dames die hun kerstmis opofferen aan tankende toeristen. In Zwitserland is het trouwens vrij druk op de weg maar alles verloopt vlot en om zeven uur rijden we de parking op ven de F1 in Besançon. Deze valt een beetje tegen want toch wel ouder en “vuiler” dan de altijd kraaknette van Pontarlier en Vesoul. We trekken er ons toch weinig van aan en een weinig later zitten we te eten in de ontbijtruimte van het hotel. Daarna gaat het al gauw richting bed want het was een zware dag, deels met geploeter in de sneeuw en deels met een stuk terugtocht in het donker.
Maandag 26/12: Besançon – Aalst
Om 6 uur loopt de wekker af en 40 minuten later zijn we op weg richting België. Het heeft lichtjes gevroren en er hangt een vrij dichte mist, oppassen geblazen dus. De mist houdt aan tot we bijna in Epinal zijn, daarna is het vlotjes rijden onder een bewolkte doch droge lucht. Zoals gewoonlijk begint het te miezeren als we bijna in België zijn en die gaat over in lichte regen hoe dichter we bij onze thuisbasis komen. Na onderweg nog een hapje gegeten te hebben zijn we rond 13 uur terug thuis. Hopelijk verbeteren de condities van het ijs zienderogen de komende dagen want er is nog werk aan de winkel als we met een gerust gemoed terug willen half januari. Hoop doet leven…