Nepal 2011 bis

Naar de Khumbu met als doel Gokyo, renjo-la, lungden en terug
Dit najaar gingen we normaal naar India maar overstromingen en een drang naar iets anders hebben er voor gezorgd dat we unfinished business gaan doen in Nepal. Al twee keer gingen we richting Gokyo voor de overschrijding van de Renjo-la en beide keren kwam er iets tussen buiten onze wil om. Naar Nepal dus...voor de tweede keer dit jaar.
Here we go...
Dag 1: woensdag 19 oktober Brussel – Zurich  - Delhi
Om 6 uur zijn we uit de veren want twintig na 6 komen Lena en Jozef, onze trouwe chauffeurs, ons ophalen. Half zeven zitten we al…in de file net voorbij Aalst. Op zo een moment besef je pas hoe gelukkig je bent als je te voet kan gaan werken. Uiteindelijk staan we na een uurtje in de grote lounge op de luchthaven. Na een croissant met koffie nemen we afscheid en gaan naar de grenscontrole samen met de ganse ploeg van Anderlecht die waarschijnlijk Europees moet gaan sjotten. Mooie kostuumpjes, after-shave voor een ganse week en Vuitton tasjes…voetballers hé. Met een paar minuten vertraging zijn we de lucht in voor een vlucht van een dik uur, net tijd genoeg om een koffiekoek, fruitsap en koffie te krijgen. Aangekomen in Zurich moeten we met de skytrain, onder de grond, naar de grote terminal om na nog een uurtje te vertrekken richting Delhi. Het is nu middag voorbij dus nog maar eens eten: Aperitief, een slaatje, kip met puree en broccoli en daarna een stukje kaas met een broodje, gevolgd door een dessert. Meer moet dat niet zijn. De vlucht verloopt vlekkeloos  en we combineren een filmpje met spelletjes als tetris en pool biljarten. Een uurtje voor aankomst krijgen we nog een pizzarol en jawel, een ijsje. Al het eten komt van de Mövenpick keten en is gewoon verrukkelijk. Rond middenacht locale tijd komen we aan en halen onze bagage op. Daarna gaat het richting vertrekhal waar we eerst nog een paar uur rusten in de visitors lounge. Het aftellen voor de vlucht naar Kathmandu is begonnen.
Dag 2: donderdag 20 oktober Delhi – Kathmandu
Rond 5u checken we onze bagage in en beginnen we onze tocht door de controles tot we de juiste gate bereiken. Nog een half uurtje later mogen we op het vliegtuig, net iets minder comfort dan Swiss heeft deze boeing 737 van spicejet  maar voor €155 kan je niet sukkelen en ontbijten doen we wel in Kathmandu. Vliegen doet hij stipt op tijd zodat we om kwart na tien al opgevangen worden door Bhai van Zambuling, toch wel een top agentschap. Alles is al geregeld, hij heeft zelfs scans van onze passfoto’s gemaakt zodat permit en tims kaart in orde zijn. Na een uurtje tuffen door de verkeerschaos van Kathmandu worden we gedropt in hotel Manang waar we bijna meteen in ons bed duiken want we zijn nu 24u wakker. Rond half twee na een verkwikkende douche trekken we Thamel in en gaan we hallo zeggen tegen al onze locale vrienden. We doen onze eerste aankopen maar gaan dan terug naar het hotel om onze bagage klaar te zetten want morgenvroeg zijn we om 7u30 terug de baan op,om de vlucht naar Lukla van 9u30 te nemen. We gaan vlug nog  een hap eten in Third eye restaurant maar al gauw  liggen we in ons bed.
Dag 3: vrijdag 21 oktober Kathmandu – Lukla – Phakding
5 voor 7 staan we voor het rijkelijk gevuld ontbijtbuffet, een grote verandering ten opzichte van het ontbijt bij Nirvana in maart. Nog voor half 8 zitten we in de taxi op weg naar de luchthaven en voor de rest van de voormiddag kunnen we het kort houden, het sleutelwoord is wachten. Het regent namelijk in Lukla en de vluchten zijn voor onbepaalde tijd uitgesteld. Met 3u vertraging komt alles terug op gang zodat we rond half één in de lucht hangen. Nima Nuru sherpa, onze contact persoon in Lukla staat ons keurig op te wachten en een weinig later zitten we soep te drinken in de Everest lodge, die van hem is. We maken ook kennis met onze drager Gumbu sherpa,een 20 jarige jonge man uit Lukla. Om 2u 20 zijn we definitief op weg, onze trekking kan beginnen. Het weer is goed met wat lage bewolking en we vorderen goed zodat we rond 5 u in Phakding zijn. We logeren in de lodge van Phurba Dikki sherpa de oma van onze drager. Als avondmaal nemen we tomatensoep en spaghetti met tomatensaus en kaas. Het eten is verre van slecht en we krijgen meer dan voldoende, meer moet dat niet zijn. Daarna duiken we achter de kachel die speciaal voor ons aangestoken is. Om half acht gaat letterlijk en figuurlijk het licht uit.
Dag 4: zaterdag 22 oktober Phakding – Namche Bazar
We staan om 7u op  onder een stralende zon. Na een kattenwasje met water van een graad of 6-7 ontbijten we in de eetkamer die we voor ons alleen hebben. De kaastoast en toast met spiegelei gaan er maar moeizaam in. Toch terug even aanpassen aan de nieuwe voeding. 0m 8u zijn we op weg richting Namche en alleen zijn we zeker niet. Dit traject is echt  platgelopen, het pad tot aan de laatste brug is constant nepali-flat en daarna is het nog 600 meter omhoog naar de sherpa stad bij uitstek. Nu en dan is het zowaar file en we hopen dat het merendeel van de trekkers richting Kala Pattar en Everest BC gaat. Om de file te vermijden lunchen we niet in Monjo zoals iedereen maar we eten onderweg een powerbar en vorderen direct door tot Namche. Hierdoor is het toch wel aangenamer om de anderhalf uur durende klim rustig af te haspelen dan onder een loden zon als je er later aan begint. Kwart voor twee staan we voor de deur van hotel Namche, niet het goedkoopste maar zeker één van de betere verblijfplaatsen in het dorp en met een vrij grote zekerheid dat je vers en lekker eten krijgt. De soep met toast die we nemen smaakt alvast verrukkelijk. Een weinig later duikt Jeannique in haar slaapzak en maak ik een toertje langs de vele trekkingwinkels in het dorp. Samen gaan we dan een paar mini-crampons kopen voor Jeannique want op de pas richting Lungden zou er nog verijsde sneeuw liggen. Als de zon wegtrekt wordt het echt wel frisjes en verhuizen we naar de eetkamer van ons hotel. We kopen direct een thermos lemon tea wat ons wel verplicht om veel te drinken. In deze fase van onze acclimatisatie is veel drinken cruciaal. Voor 200 NR kan je een half uur op internet met WIFI wat we dan ook doen  zodat we het thuisfront kunnen geruststellen en het nieuws wat volgen. Het eten is hier ronduit lekker, Jeannique eet kip met jagersaus, puree en rijst, zelf neem ik Swiss rösti. We kunnen niet anders dan moe maar voldaan in onze slaapzak kruipen.
Dag 5: zondag 23 oktober Namche Bazar – Kyangjung
We slapen uit tot… half 8 en gaan een uurtje later ontbijten. We hebben het simpel gehouden en bestelden elk hot vanilla custard, pudding dus. Rond half 10 zijn we op weg naar Kyangjung waar we vannacht zullen slapen. We kiezen voor deze korte tocht om te acclimatiseren omdat we maar 150m stijgen en op deze manier de rustdag omzeilen door al een tweetal uur te vorderen. De weg er naartoe is gekend terrein en de stralende zon is een aangename bondgenoot. Om half 12u zijn we op bestemming en de rest van de dag houden we het op rusten, veel drinken en de kraampjes met souvenirs afschuimen. Zoals gewoonlijk vindt Jeannique ook hier een halssnoer dat haar bevalt waardoor Gumbu, onze drager morgen 100 gram meer mag meezuilen. 's Avonds eten we een curry met vlees, een beetje een gewaagde keuze maar zeker de juiste want heel lekker. Dat vindt de locale muis ook van de yakkaas zodat ze met een stuk gaan lopen was onder onze zitbank. De vrouw des huizes restaureert het stuk terug voor verkoop. Om tien na 8, ja we zijn laat vandaag, zitten we in ons bed.
Dag 6: maandag 24 oktober Kyangjung – Dole
Vroeg opgestaan, om half 7, want we moeten Mong La over en daarna terug helemaal naar beneden in Phortse Tenga waar we terug meer dan 400M meten stijgen. Om half 8 vangen we de klim naar Mong La aan en anderhalf uur later zitten we 350 meter hoger hot lemon te drinken in de col. Een kwartiertje later vangen we de afdaling aan en onderweg komen we een oud gekende tegen; Donna, die drie keer onze expeditiekok was op vorige avonturen en tot heden nog steeds de beste kok die we ooit mee hadden in de Himalaya. Hij komt van Gokyo met zijn klanten en gaat nu naar Namche om door te steken via Thame naar Pachermo peak. Achteraf roept dat bij ons toch wel vragen op want waarom zo een omweg als je in anderhalve dag in Thame kan zijn via de Renjo-La? De enige valabele reden kan zijn dat hij gesloten is vanwege de sneeuwval van de vorige dagen. Na ons hartelijk weerzien trekken we verder en een weinig later staan we voor een nagelnieuwe lodge in Phortse Tenga, de bouwwoede heeft ook in de Gokyo-vallei toegeslagen. We drinken wat en eten een powerbar alvorens we de ultieme klim naar Dole aanvangen. We weten uit ervaring dat er honderden trappen van diverse hoogte te nemen zijn om deze dikke 400m te overbruggen. Sommige trappen zijn zo hoog dat je je afvraagt of die Nepalezen met hun korte beentjes daar wel op geraken. Jeannique, die toch wel een stuk minder getraind heeft voor deze onverwachte trip, ziet af maar op karakter kan je veel zodat we om kwart na 12 de fonkelnieuwe Cho-oyu lodge binnenstappen in Dole. Alvorens een schoonheidsslaapje te doen nemen we een hot shower, of beter gezegd een bassin met warm water om over ons te gieten. Tegen half 5 gaan we naar de eetkamer want er is zopas een troep fransen binnengestormd met de allure van Napoleon lui-même. Die alliberkes, atalantekes of terdavkes vinden zichzelf altijd supèrrr. Met een thermos hot Lemon wachten we op onze spaghetti met tomatensaus en kaas. Die gaat meer dan vlot binnen en het smaakt nog ook. Voorlopig geen problemen van de hoogte, gelukkig maar.
Dag 7: dinsdag 25 oktober Dole – Machermo
De kortste dag van de trek zodat we het kalm aan kunnen doen. Toch zijn we om 8 u al onderweg want als je 11 uur in je slaapzak zit is dat toch meer dan genoeg. Onderweg drinken we een thee in één van de twee lodges die we tegenkomen in Luza. We vorderen prima en in minder dan 3 uur staan we in Machermo. We nemen dezelfde lodge van twee jaar geleden en hebben zelfs dezelfde kamer. We geraken aan de praat met een Française en een koppel Hollanders. Laat in de namiddag komt er nog een groep Fransen binnengestrompeld. Zij komen recht van Phortse Tenga en zijn dan nog 300 meter hoger geklommen om te acclimatiseren. Ze lijken wel overreden door een vrachtwagen…We praten ook met een Amerikaanse vrouw die eerst alleen door Mongolië gereisd is en nu met een kamergenoot door Nepal trekt. Ze leeft op een budget van 900NR wat in deze regio onmogelijk is, heeft geen jas en is de donzen vest van haar roommate al kwijtgespeeld. Het gaat goed met de firma…en nu willen ze zonder degelijke kledij de Cho-La pas over, hopelijk loopt dit goed af. Het eten is hier ronduit flets zodat Jeannique het houdt om gebakken aardappelen met spiegelei en zelf neem ik aardappel in de schil zonder iets erbij. Liever dit dan ziek te worden.
Dag 8: woensdag 26 oktober Machermo – Gokyo
Ondanks het feit dat mijn hoogtemeter ons 25 meter hoger aanduidt is het stralend weer en zijn we om 8 u terug onderweg. Er blaast echter een zure wind wat ons beiden wat hoofdpijn bezorgt. Jeannique zet er terug vaart in zodat we om 11u, na 3 uur wandelen onze kamer betrekken in het Gokyo resort, de mooiste keet van dit oord. Voor liefhebbers van natuur en bergen is dit toch wel het nirvana. We bestellen eten en drinken, kiezen ons een plaats in de dining room en verlaten die nu nog enkel apart want anders ben je definitief je plaats kwijt want zowat iedereen wil hier verblijven. De spaghetti en de lasagna smaken verrukkelijk en we geraken aan de babbel met een koppel Belgen die oorspronkelijk met 7 waren en waarvan er 4 afgezakt zijn wegens te zwaar en eentje is afgevoerd naar Ktm met hoogteziekte. Nu denkt de vrouw ook dat ze ziek aan het worden is en gaat de hoogtedokter raadplegen die in dit resort verblijft… We halen onze isolatieflessen voor morgen want de keuken gaat maar om kwart na 6 open en dan willen we al weg zijn. We nemen een halve liter lemon tea en een liter tang orange. Samen met een cola en een fles water moet dit volstaan.
Dag 9: donderdag 27 oktober Gokyo – Renjo-La – Lungde
Om half 6 zijn we al aan het inpakken maar onze drager doemt niet op om de bepakking te maken. Om tien voor 6 ga ik dan zelf eens kijken en onze Gumbu ligt nog lekker te maffen. Hij springt op als een veer als hij mij ziet en staat binnen de 5 minuten op onze kamer. Kwart na 6 zijn we op weg voor onze langste stapdag over de Renjo-La. Het weer is schitterend en rond 7 uur zijn we al in t-shirt aan het klimmen. De beklimming bestaat uit opeenvolgende steile stukken gevolgd door traversées. De laatste hoogtemeters zijn loodzwaar voor Jeannique  niet in het minst omdat je moet vorderen in verharde en ijzige sneeuw. Maar de beloning is dan ook navenant op deze 5370 meter hoge pas. Nog nooit hadden we zo een spektakel op een rij met Lotse, Cho Oyu en last but not least Everest die liggen te blinken in de ochtendzon. De 6 en 7 duizenders zijn er dwergen tegen en zeggen dat we in de Alpen nog geen 5000 meter halen. Na een kwartiertje verpozen en genieten beginnen we aan de afdaling richting Lungde en dat is andere koek want deze zijde is nog meer verijsd. Gelukkig kocht Jeannique in Namche mini-stijgijzers zodat ze even snel als de jaks kan afdalen. Voor Gumbu  en mezelf is dat net iets anders want wij glijden er maar op los en dit op een paadje van soms minder dan een halve meter breed met de diepte naast ons. Toch geraken we zonder problemen beneden en kan de lange tocht naar Lungde beginnen en als je ergens wil zijn duurt het meestal nog het langst. In Lungde aangekomen  nemen we intrek in de modernste lodge  en hebben een kamer met toilet, een ongekende luxe hier in de bergen al hadden we dat toilet graag omgeruild voor degelijke kost want het eten is niet echt om over naar huis te schrijven. Toch doen de echte bedden met donsdeken deugd na deze vermoeiende dag.
Dag 10: vrijdag 28 oktober Lungde – Namche
Tien na Acht is de toast met jam achter de kiezen en vertrekken we richting Thamo waar we vandaag zullen overnachten. Na de overbevolkte Gokyo-vallei (wat moet het dan zijn op het pad naar Everest BC?) is dit een ware verademing. Dit is echt een pareltje dat slechts met mondjesmaat verkend begint te worden al kan daar natuurlijk snel verandering in komen. Op sommige plaatsen lijkt het wel of je in het Bokrijk van Nepal bent inclusief het waden door de beekjes al wordt hier en daar al gebouwd aan metalen bruggen. Na de vallei van Naar en Phu, die echt boven alles uit stijgt, is dit de mooiste die we al deden. In Thametheng, eigenlijk boven-Thame, zijn we terug in de bewoonde wereld inclusief elektriciteit en gewone telefoon. Van dit laatste maakt Gumbu gebruik om Bhai te laten weten dat tot zover alles OK is en dat we zeer goed vorderen richting einde trek. Ik krijg hem ook aan de lijn en we bevestigen dat we binnen 3 dagen de vlucht richting Kathmandu zullen nemen. Hij zal het nodige doen dat dit ook kan gebeuren. Nooit was iemand zo bezorgd en gedienstig voor ons als Bhai van Zambuling treks and expedition. Na het nuttigen van een soep is het nog maar elf uur en als we een uurtje later de brug van Thame al voorbij zijn besluiten we meteen door te trekken naar Namche waar wij in het Namche hotel kunnen logeren en lekker eten en waar Gumbu bij zijn familie kan logeren waardoor hij terug centen kan besparen. Iedereen gelukkig dus al zijn de laatste kilometers echte kuitenbijters en wordt het toch nog afzien alvorens het sherpa dorp binnen te duiken. Als uitgehongerde leeuwen vliegen we op de menukaart van het hotel en een weinig later zijn we aan het smullen. Voor deze kwaliteit van voedsel betaal je graag wat roepies meer. Na het eten duikt Jeannique in haar slaapzak om wat te rusten en kuier ik nog wat rond in de vele bergsportshops van het dorpje. In Namche is het ondanks de helse drukte goed vertoeven  en in één van de shops raak ik aan de praat met een paar Amerikanen  die me tips geven in het vervoer van ijsbijlen. Eén ervan woont in Vail, Colorado en is mede organisator van het Ouray ijsklimfestival. Nu is hij met een vriend op weg naar Amadablam. Ik wens hen veel geluk en een veilige klim. De avond gaat zijn gangetje waarbij ikzelf onze capriolen vereeuwig op de pc en Jeannique zich verdiept in woordzoekers. Het zakken naar een raisonabele hoogte van 3450 meter brengt ook mee dat we terug meer dorst hebben en ikzelf giet de ene liter Everest H2O na de andere naar binnen, een bewijs dat we volledig geacclimatiseerd zijn en kunnen beginnen aan het nog hogere werk. Jammer genoeg dwingt de realiteit ons onder ogen te zien dat we binnen 4 dagen op het vliegtuig naar België zullen zitten.
Dag 11: zaterdag 29 oktober Namche – Lukla
We lagen in een kamer aan de voorkant van de straat, met een coctailbar in de buurt en de opening van Diwali, het lichtfeest was er toch nogal wat lawaai in de avond. Om 22u 30 was alles stil en ging ook Justin Bieber naar zijn bed. Jeannique heeft er echter niets van gehoord of hoe vermoeidheid alles relativeert. We blijven in ons bed tot na 7 u, een ongekende luxe maar we hebben ontbijt besteld om 8u, dus hebben we tijd zat. Via de wifi van het hotel aan 200 NR per half uur breng ik de buitenwereld op de hoogte van onze gelukte trek en om 8u40 stappen we Namche uit om aan de ellenlange afdaling te beginnen richting eerste brug onderaan de heuvel. In totaal zijn er een zestal van die hangbruggen te nemen en het kan meevallen maar het kan ook dik tegenvallen als er een kudde koeien of ezels in de tegenovergestelde richting afkomt. Het valt echter allemaal goed mee en mede door de ultieme gezwindheid waarmee Jeannique hier over de stenen paden laveert staan we om 13u al in Phakding. We kunnen Bhai bellen en vragen of hij er wil voor zorgen dat we morgen kunnen vliegen van Lukla naar Ktm wat impliceert dat we nog een drietal uur verder moeten stappen, of we kunnen stoppen en in de lodge van de tante van Gumbu op ons bed gaan liggen. We kiezen voor het eerste en Bhai zal er alles aan doen dat we een dag eerder kunnen vliegen maar hij weet dat pas met zekerheid als om 15u de burelen van agni air terug open zijn. We vertrekken dus voor de laatste 3 uur van onze trektocht en weten niet of we een kamer zullen hebben in de Everest lodge en evenmin of we morgen kunnen uitvliegen richting KTM. Ik vertrouw echter blindelings op Zambuling treks & expedition en heb nogmaals gelijk want als we om 16u de Everest lodge binnenstappen is alles in kannen en kruiken. Het aftellen kan beginnen maar eerst nuttigt Jeannique een welverdiende pint, ik hou het bij een even welverdiende Red Bull. Nadat Gumbu onze bepakking op de kamer gebracht heeft sorteren we alles uit en maken een zak klaar met goederen die we niet meer naar huis zullen nemen en aan hem zullen geven. Met zijn fooi was hij in ieder geval al in de wolken maar hij heeft ze dubbel en dik verdiend want hij bleef steeds behulpzaam en goedlachs al was hij vaak met ons alleen op weg zonder te kunnen “zeveren” met andere Nepalezen. In de Everest lodge van Nima Nuru is het fijn verblijven en over het eten kan er niet geklaagd worden. De Swiss rösti en de  macaroni bolognese waren best lekker. Om half 9 moeten we morgen op de luchthaven zijn zodat we met de tweede vlucht kunnen terugvliegen.
Dag 12: zondag 30 oktober Lukla - Kathmandu
Rond 7 uur zijn we al aan het pakken want op de luchthaven is het een drukte van jewelste. Vliegtuigen en helikopters vliegen aan en uit en we willen dat gedoe eens filmen alvorens we vertrekken. Je kan je nauwelijks voorstellen in welke tijdspanne zo een vliegtuig leeggemaakt en terug gevuld is, zeker minder dan 5 minuten. Als we om 20 voor 8 aan de ontbijttafel zitten krijgen we telefoon van Nima Nuru dat we direct naar de vertrekhal moeten komen want alles is voor op het schema door het stralende weer. Zijn vrouw schaart één van onze zakken op haar rug en ik neem de andere. Alles gaan nu zeer snel en om 8u 40 hangen we in de lucht. Aangekomen in Ktm staat Bhai ons trouw op te wachten aan de balie. Daar hotel Manang voor vandaag volgeboekt is verblijven we voor één nacht bij de buren van hotel Tenki. Zonder enige commentaar te willen geven hopen we dat dit de eerste en ook laatste is. Toch is de douche ook hier zalig en verkwikkend. Na de middag gaan we op zoek naar een cadeau voor Bhai want zoveel service verdient nu eenmaal een extraatje. In de officiële Salewa shop vinden we onze gading. Natuurlijk stopt het shoppen niet hier want ook al hebben nu een extra dag, ook het thuisfront weet dat we steeds een souvenirtje mee hebben. We dineren in restaurant Weizen maar zowel de palak paneer als de chicken tikka masala zijn toch wel te sterk gekruid. We zijn moe rond gecrost en gaan rond 21u naar ons bed.
Dag 13: maandag 31 oktober Kathmandu
Ontbijten doen we op verzoek van Bhal niet in het hotel maar in een openlucht patisserie binnen Thamel. Na ons traditioneel bezoek aan Amrita handicrafts haasten we ons terug naar het hotel om dit om te ruilen voor een kamer in het o zo veel betere hotel Manang waar Bhai ons opwacht. Bij een lassi praten we nog wat na en smeden nieuwe plannen. Hij weet ons ook te vertellen dat we meer dan geluk hebben want op de middag is er nog geen enkel toestel geland in Lukla vanwege dichte mist. Voor hetzelfde geld zaten we nu in de dikke shit want met een dag vertraging zouden wij dezelfde dag nog naar Delhi moeten vliegen, met twee dagen vertraging vanuit Lukla…had dit een heel lange vakantie kunnen worden. In de namiddag kuieren we rond op Asan Thole waar het steeds fijn is om de locals hun boodschappen te zien doen en om er zelf één en ander te kopen. Daarna maken we onze zakken klaar voor de definitieve terugvlucht. Dineren doen we in Third eye restaurant, volgens ons de plaats waar je moet zijn in Kathmandu voor lekker eten.
Dag 14: dinsdag 1 november Kathmandu – Delhi
We zijn om 6 uur al wakker van de duiven die zitten te kirren op onze vensterbank. In Ktm krioelt het van de duiven, duizenden en duizenden zitten er op de daken en pleinen. Ze zouden die rotbeesten beter in de soep draaien, dat zou ze veel nuttiger maken dan nu met hun kirren en de trottoirs vol kakken. Maar ja, boeddhisten hé… Na een uitgebreid ontbijt in ons hotel doen we een rondje Thamel en kopen nog een paar zaken welke we in België kunnen gebruiken. Rond 12u kopen we een broodje ham met groentjes en spelen dat op onze kamer naar binnen. Gepakt en gezakt gaan we naar de lounge waar Bhai op ons zit te wachten. Hij weet ons te vertellen dat er gisteren amper één vlucht van de tientallen is kunnen landen in Lukla en dat er vandaag ook nog helemaal niets is kunnen landen vanwege de dichte mist. Wat hebben wij geluk gehad dat we eergisteren van Namche rechtstreeks naar Lukla gestapt zijn. Onze terugreis lag gegarandeerd in duigen, we mogen er niet aan denken welke gevolgen dat zou gehad hebben. Het afscheid is hartelijk maar om twintig over één voert de taxi ons richting luchthaven. De chauffeur is pas begonnen en heeft 10 jaar in Saoudi Arabië gewerkt wat je zeer goed kan zien aan zijn rijstijl en kennis van shortcuts. Dit is echt een rondje Kathmandu…Toch zijn we ruimschoots op tijd en na het inchecken kan het lange aftellen naar thuiskomen beginnen. Met een kwartiertje vertraging gaan we de lucht in voor een vluchtje van een dik uur richting Delhi. Als we daar rond half 8 aankomen kunnen we enkel naar de visitors lounge gaan om de laatste 6 uur af te wachten alvorens Swiss Airlines ons richting Zurich en Brussel zal brengen. Vier uur voor vertrek checken we in om zeker van de eersten te zijn want we hebben maar maximum 50 minuten om in Zurich over te stappen en je doet er minimum 25 minuten over als je direct het treintje kan nemen en er niemand aan de paspoortcontrole staat. Toch heeft de Sikh die aan de balie zit daar geen oren naar en zet ons op rij 33 van de 50. Dit wordt nog spannend.
Dag 15: woensdag 2 november Delhi – Zurich – Brussel
Het vliegtuig heeft een tijdje moeten rondcirkelen alvorens het kon landen en daardoor hebben we 25 minuten vertraging om op te stijgen. Uiteindelijk hangen we in de lucht om 2u 45 i.p.v. om 2u 05, dit wordt spannend om over te stappen. Niets aan te doen, we genieten van de voortreffelijke snack op het vliegtuig en proberen te slapen wat nog aardig lukt ook. Anderhalf uur voor aankomst in Zurich floept het licht terug aan en een weinig later serveert men het ontbijt, voor elk wat wils. Door een hogere cruisespeed aan te houden hebben we van de 40 minuten achterstand er 30 goedgemaakt. Eens uit het vliegtuig trekken we spurtje na spurtje en met het treintje hebben we geluk want we kunnen er nog net inspringen alvorens de deuren dichtfloepen. Aan de pascontrole staan er maar een viertal personen voor ons wat ook meevalt maar aan de controle van handbagage en personen hebben we prijs: een ellenlange file staat voor ons aan te schuiven. We verliezen er meer dan 20 minuten maar hebben geluk want onze gate is er enkel 100 meter van. 6 minuten voor take-off ploffen we in de stoelen op het vliegtuig richting Brussel en kunnen nu enkel nog hopen dat onze bepakking even snel was als wij zelf. Even voor 9 landen we en na een stevige wandeling richting bagage ophaling zijn we aangenaam verrast als bepakking 4 en 5 die van de band rollen de onze zijn. Eind goed, al goed. Zo een reisje met ons tweeën, ook al was het een stevige korte trek, doet echt deugd en is vooral voor mezelf veel minder stresserend dan wanneer we er volk bijnemen. Het organiseren van een doorsnee trek in de Himalaya vergt heel wat energie en meermaals wordt dat achteraf vergeten door de teamleden. Toch zullen we blijven zoeken naar nieuw avontuur en het proberen delen met anderen. Onze volgende Nepal trip wordt zo goed als zeker een trekking door het mysterieuze Mustang. Wanneer en met wie, who knows…