Vogezen januari 2012
Donderdag 26 januari:
Kwart voor één en we, Erik en ikzelf zijn onderweg richting Epinal. Het verkeer valt reuze mee zodat we even na vijf uur al in de Decathlon lopen om de vooravond te doden. We gaan nog een hapje eten in de flunch om daarna ons roes te gaan uitslapen in de naburige Formule 1.
Vrijdag 27 januari:
Na het ontbijt rijden we richting route des crètes tot de boerderij/auberge waar je niet verder meer kan. Daar gaat het te voet verder over de besneeuwde baan om dan rechts af te slaan richting lac de Blanchemer. Er ligt een pak sneeuw bovenop de crète in tegenstelling tot in Gerardmer waar bijna geen vlok te zien was. De sneeuw ligt vrij hard bevroren zodat we geen sneeuwraketten meenemen voor deze tocht. We volgen de markering met het gele bolletje tot aan het meer dat deels dichtgevroren ligt na een korte break in de kleine refuge, het sneeuwt nu vrij hard trekken we verder om in een grote cirkel op de route des crètes te  komen. Die steken we over en gaan omhoog tot op de Rainkopf waar het zicht vrij summier is waardoor je je nauwelijks kan oriënteren. Als we bijna de verkeerde richting uit zijn halen we kaart en kompas erbij en zakken veilig af richting auberge Breitsouze waar we de innerlijke mens nog wat verstevigen. We rijden tot op de parking van refuge Les Trois Fours en trekken door de sneeuw naar de hut. Het is de eerste keer sinds het vertrek van Sylvie, de vorige uitbaatster. Yvane, de nieuwe uitbaatster houdt de touwtjes meer dan stevig in handen en legt de "gasten" allerhande regeltjes op. Om het kort te houden, er schiet nog weinig over van het gemoedelijk onthaal van weleer, de hut is veranderd in een klein fabriekje. Ook de maaltijden zijn niet mee hetzelfde: geen streekgerechten met typische smaken maar een soort Marokkaanse plât die droog is en flets. Er zal al veel moeten gebeuren om daar nog te overnachten. Hier komt nog bij dat er achteraan de hut een rund van een hond rondloopt die te pas en te onpas aan het blaffen gaat. De zwijnen, de gemzen, de vos (die bij Sylvie elke avond een hapje kwam eten), de lynx... allen houden ze zich nu schuil in de duisterheid van het bos. Exit Les Trois Fours... We gaan nog even kijken op het uitkijkpunt waar je gans het Frankental kan over schouwen en kunnen enkel constateren dat er geen enkele lijn beklommen is, zelfs niet de normale route van de col du falimont. Dat wordt niets morgen met dit warme weer, in de namiddag is het een graad of 7-8.
Zaterdag 28 januari:
Tijdens het ontbijt krijgen we van een andere klant, jammer genoeg niet van de uitbaters, een print van een lawinerapport gisteren aan de andere kant van de Hohneck. Daar is dus een vrij grote massa sneeuw de vallei ingestormd.  Couloirs klimmen zit er dus hoegenaamd niet in de komende paar dagen. We besluiten dan maar een stevige boswandeling te gaan maken in het bos van Munster. Daar ligt helemaal geen sneeuw en zitten we aan de goede kant voor eventuele regen: veel minder regen in de Elzas dan in de Vogezen. We zullen dan ook de ganse dag in fleece kunnen wandelen. We maken een tocht van een uur of vijf om terug via de GR in Munster aan te komen. Daar kuieren we nog wat rond en begeven ons dan naar auberge lorraine in Le Valtin. Voor de komende drie nachten zullen we daar ons basiskamp hebben. Voor amper 10 Euro meer per nacht heb je een echte kamer met alle comfort en gratis wifi, wat mij meer dan bekoort. En dat prijsverschil is al helemaal weggewerkt als we 's avonds aan het dineren zijn: lekkere traditionele streekkeuken. Wat een verschil tegenover gisteren.
Zondag 29 januari:
Vandaag doen we de wandeling van Rudlin naar het Lac Blanc en over de Gazon de Faing terug via de auberge en de cascade de Rudlin naar de wagen, een pittige tocht met deze sneeuw. Als surplus is er nog sneeuwval en is het bitter koud vandaag. Eigenlijk is het geen weer om een hond door te laten, we voelen ons dus in ons sas. Na een uurtje lopen we op de rand van een vallei waar beneden 2 edelherten op zoek zijn naar voedsel. Het weer is lang vrij goed geweest in de Vogezen maar nu hebben de dieren het echt niet onder de markt. We kruisen de route des crètes waar de winter piste voor langlauf gans de winter wordt geprepareerd en waar geoefende en minder geoefende sportlui van alle leeftijd hun hobby beoefenen. Eens boven op de crète, langs de gazon du faing is de pret er eigenlijk een beetje af: het sneeuwt nog steeds en er i een wind wan jewelste samen met een vrij dichte mist, echt kloteweer. Aan de rand van het Lac blanc is het meer zelfs niet te zien in deze witte brij. We proberen een groep op sneeuwschoenen te volgen maar zijn er al gauw van overtuigd dat ze de richting ook snel bijster zijn en vaak zijn de sporen van de personen die 100 meter voor ons uit lopen al uitgewist als wij er passeren. Doordat wij enkel onze hoge schoenen aanhebben is onze afdruk een stuk dieper en kunnen we onverrichter zake nog terugkeren op onze passen. We zijn wat blij als we terug aan de bosrand zijn waardoor er terug enig zicht is. We zakken terug af tot op de baan/skipiste en volgen deze tot op het punt dat we terug het pad kruisen richting cascade de Rudlin. We nemen nog een korte pauze aan het jachthuisje onderweg en voor één keer is het zelfs open. Terug aan de wagen haasten we ons richting hotel want we zullen nog op tijd zijn om naar het WK veldrijden te kijken. Ook al staat er op de livestream van sporza dat dit enkel te volgen is in België, toch kunnen we probleemloos Niels Albert de rest van de meute in de vernieling zien rijden. De ene op de kamer is daar best tevreden mee, de andere gaat na de afslachting nog een wandelingetje maken in de omgeving. Bij het terug voortreffelijke avondmaal is alles al lang vergeten en genieten we van ons diner.
Maandag 30 januari:
Het is nog maar eens aan het sneeuwen dus zakken we af richting Munster en zelfs nog een stukje verder waar we een wandeling zullen doen in de omgeving van Winzenheim. Het is een pittige wandeling met een vrij lange beklimming waar we enkele ruïnes van kastelen uit vervlogen tijden passeren. Vervolgens nemen we een pad waar een waarschuwing staat dat er een (of meerdere) lynx aanwezig is en het duurt niet lang af we vinden sporen, vooral in de omgeving van rocher Turenne. Van daar zakken we af naar het maison forestierre via een lange en eenzame bosweg waar we een familie everzwijnen opschrikken. Het sneeuwt onophoudelijk en de fun is er een beetje af. In de super U van Munster gaan we na de wandeling een koffie drinken en doe ik de nodige boodschappen om het thuisfront te plezieren. Tegen 30 Km/H rijden we de col de la schlucht op en de laatste kilometers gaat het nog een stuk trager omdat een vrachtwagen amper omhoog geraakt. We zien onderweg ook een vrij zwaar ongeval zodat we blij zijn als we de parking van auberge lorraine oprijden. Dit was duidelijk de mindere dag van onze trip. Gelukkig houdt het rond 16 uur op met sneeuwen.
Dinsdag 31 Januari:
Het weer wil echt niet mee en het sneeuwt terug lichtjes. We maken er dan maar een eind aan en rijden terug naar huis. Tot een eindje voorbij Gerardmer blijft het sneeuwen maar daarna wordt het al gauw motregen en vanaf Epinal rijden we zelfs onder een winterzonnetje tot in Luxemburg. Het is bar koud als we staan te tanken en we kunnen niet snel genoeg thuis zijn. Ook in Aalst heerst koning winter en dat zal nog een paar weken duren. Volgende keer ijsklimmen in Coo?